Последние комментарии

Поэзия. Лирика

ГАРЭЗА ВЯСНА

Хуліганіць, смяецца, чаруе
Прыгажуня-гарэза вясна.
А ці ўспомніць пра дзеўчынку тую,
Што калісьці чаромхай цвіла?

Ці з пралескамі сукню падорыць
I, адкрыўшы кахання сакрэт,
Ей рассыпле міглівыя зоры,
Як люстэркі таемных планет?

Распляце яе цяжкія косы
Стужкі белыя кіне у траву.
Стушыць жар яе ў чыстыя росы
I аздобіць вянком галаву.

Раскідае па твары рыжынкі,
Намалюе ружовы усход.
Вытра першага смутку слязінкі,
Зноў пакліча у свой карагод.

Калаўродзіць, смяецца, чаруе
Хуліганка-гарэза вясна.
А ці ўспомніць пра дзеўчынку тую,
Што калісьці чаромхай цвіла?

САЛАЎІНАЯ ПЕСНЯ

Што робіць пошчак салаўіны
3 маімі думкамі,душой!
Ён апантаны, пераліўны
Ляціць прызыўна над Зямлёй.

Артыст вясны іскрыста-зорны,
Спявак, маэстра і паэт
Самазабыўна,непаўторна
Ён зачароўвае сусвет.

У гэтай песні абяцанне
Кахаць аддана, назаўжды,
3 надзеяй першага спаткання
Ў святле чароўнае звязды.

Пачуццяў вір,надрыў сардэчны,
Мне ўжо дыхания не стае -
Тут замірае нават вечнасць
Імгненні сцішыўшы свае.

СУПЯРЭЧНАСЦЬ

Не хачу болей Вас кахаць,
Не магу і не буду болей.
Толькі б сілы набраць сказаць,
Што кахаю я Вас міжволі.

Вашы вусны - палын і мёд,
Не ўтрымаць мне сваю абарону.
Вашы рукі - агонь і лёд,
Як мне вырвацца з іх палону?

Вашы вочы, бы два віры,
Закружылі мяне, паглынулі.
Так бушуе вясна ў двары -
Асцярогі мы ўсе мінулі.

На два сэрцы адзін магніт,
I такі, што не адарвацца.
Навальніца ў душы грыміць:
Плакаць хочацца і смяяцца.

Першы гром быў даўным-даўно,
Што цяпер - я не разумею.
Пачуццё? Ды адкуль яно?
Я змагацца з такім не ўмею.

Не хачу болей Вас кахаць,
Не магу і не буду болей!
Толькі як мне усё ж сказаць:
Шчасцю - досыць, каханню - даволі?

Калыханка

Прысвячаю свайму любаму ўнуку Кірушы

Да мяне ты цягнеш ручкі,
Залаты анёлак мой.
Трэба спаць, мой любы ўнучак.
Сонца села за гарой.

Сон ідзе сцяжынкай гладкай
Калыханку запрашаць.
Месяц пухкаю аладкай
Будзе Ночку частаваць.

Люлі, люлі, мой маленькі,
Свае вочкі закрывай.
Заўтра дам цукерак жменьку,
Ну а зарас засынай.

Хай табе прысніцца казка,
Што нясе спакойны сон.
Спі, мой хлопчык, калі ласка
Хай табе спрыяе ён.

“Люлі, люлі”- цягне Ночка
Для маленькіх немаўлят,
А Дрымота склеіць вочкі,
Завядзе ў цудоўны сад.

Там ты будзеш весяліцца,
Феям песенькі спяваць.
Разам з добрай чараўніцай
Зоркі ў кошычак збіраць.

Усе знічкі на світанку
Зноў ў казку паляцяць.
Ну а зарас калыханку
Для цябе буду спяваць.

А можа ..

А можа не трэба цябе зноу чакаць..
Iзноу усмiхацца не трэба нам сёння..
I горыч, i соль у кiшэню хаваць
Мы будзем з нaдзеяй былога растання.

А можа не трэба зноу сонечным ранкам
Усмешку тваю недзе побач шукаць.
I дзесцi блукаць у хвiлiнах спаткання,
Каб зноу развiтання са смуткам чакаць.

А можа не трэба зноу сумныя вочы
Нiбыта скарбонак у цемры знaйсцi..
I полымя душ, як начная дрымота,
Хаваецца недзе..Ёсць Бог,Ён адзiн.

I вобраз яскравы у думках заусёды,
I сэрца у жалi трапечацца,кроу
Бяжыць на спатканне зноу,чыстая вера...
Мне Бог дапаможа,Ён побач са мной.

--------------------
Продвигайся с http://100cy.ru/!

Бедная Марина.

Солнце на пороге,
Ветер завывает
Бедная Марина
Руки согревает.

Жарко сердце бьется,
Слезы набежали..
Косы распустила
И опять в печали.

Косы распустила,
Как у солнца нити..
Только сердце бьется,
Как у малой птицы.

Бедная Марина,
Словно небе Зорька
Над землей восходит,
А в душе так горько.

Руки согревает
Горькими слезами..
Бедная Марина
С добрыми глазами.