Я люблю...

Я люблю, когда ночь приходит
И занавесь нежно опускает свою.
Я люблю, когда в городе бродят
Фонари...И сжигают всю седину...

Я люблю, когда вечер слоняется
В переулках забытого лета..
Я люблю, когда солнце венчается
В перламутрах коварного неба.

Я люблю, когда снова рассветы
Нас встречают и нежно машут вслед.
И безценные их советы
Отражаются в сумерках наших побед.

Я люблю, когда дождь барабанит по крышам,
И когда покрывает пеленой города.
Я люблю, когда ты, когда я, когда мы еле дышим,
Наполняя сосуд, где у края вода.

Я люблю, когда звезды опять зажигает
Теплый вечер,что приносит нам южный восторг.
Я люблю, когда я невзначай засыпаю,
И с надеждой смотрю на мирское тепло.

Аутотренинг для вебмастеров

Он придет, вы верьте, он приедет.
И его приход не пропадет бесследно.
Он удачу вам большую принесет,
Будете вы жить, друзья, безбедно.

Пусть его вам долго ждать порой,
Но тем самым слаще ожиданье.
Он придет ваш милый, дорогой.
Он придет ваш… АП в награду за страданья.

Снегопад

Всю ночь снег падал.
Всё замёл. Прохода нет.
Стою... Красиво!

Апошні лісток

На галінцы вісіць
Пажаўцелы лісток,
Сірацінка дрыжыць
І ад вільгаці змок.

Ён не хоча ляцець
У апошні палёт.
“Ах,каб хто мог сагрэць!”-
Шле пранізлы зварот

Шэрым хмарам нябёс
І халодным вятрам,
Праз адчаянне слёз,
Прама ў восені храм.

Ён бы стаў зімаваць,
А галінцы сваёй
Не мяшаў засынаць,
Сам драмаў бы на ёй.

Як абудзіць вясну
Усіх птушак прывет,
Ён прачнецца ад сну,
Стрэне сонечны свет.

На галінцы вісіць
Пажаўцелы лісток,
Сірацінка дрыжыць
І ад вільгаці змок…

Не вечар – ранак

Аб чым завея мне скуголіць?
Як быццам хто яе няволіць,
У сэрцы смутак прарастае,
А душу ветруга хістае.

Прэч ад мяне сумненняў цені,
Самотных дымак летуценні.
Не буду слухаць спеў маркоты,
Забуду ўсе свае турботы.

Дрымота вочы ўжо кранае,
А сон аповед пачынае.
Не вечар-ранак разумнейшы,
Хоць той усёж-такі старэйшы.

Устану заўтра на світанку
І ўсміхнуся небу,ранку
З падзякай матухне –прыродзе,
Што кружыць ў снежным карагодзе.

Малітва маці

Гаравала матухна. Не прыйшлі з вайны,
Згінулі ,не вернуцца родныя сыны.
Сэрца моцна сціснула ,цёмна ў вачах.
Душу ўсю ахутала полымя і жах.

Думкі закруціліся : “А навошта жыць?!
Ці вайну праклятую ,ці сябе вініць,
Што чацвёра хлопчыкаў у чужой зямлі.
Мо магілкі травамі ,зеллем зараслі,
Мо ў полі дзе-нібудзь, бедныя ,ляжаць.
Каб магла хоць дзетачак родных пахаваць!”

Так з адчаем крыкнула Богу ў вышыню:
“Я замест крывіначак лягу ў зямлю!
Змілуйся ,мой Божачка ,забяры мяне!
Ні аднога хлопчыка смерць хай не кране!”

І любоў матуліна падняла сыноў.
Ўсе з вайны вярнуліся да сябе дамоў.
Ды насустрач матухна выйсці не змагла-
За сыноў ,за родненькіх, у зямлю лягла.

Вход в систему

Случайное фото

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователей и 6 гостей.

Полезно знать

Иное