Вальс

Сыплецца, кружыцца жоўтае лісце –
Восень балюе з халодным дажджом.
Успамінае, як былі калісьці
Прыгожай дзяўчынай і юнаком.

“Дождж, мой каханы, зусім не змяніўся,
Толькі маршчынкі пад вочы ляглі.
Часу няспыннаму ен не скарыўся,
Адзіны і лепшы за ўсіх на Зямлі.”

Дождж ўспамінае, як восень-дзяўчына

Адзінота

Плача на ганку старая жанчына –
Хворыя ногі ісці не даюць.
Горкія слезы сцякаюць ў маршчыны,
Душу сціскаюць, бязлітасна б’юць.

“Мужа яшчэ той зімой пахавала,
Дзеці ў далекай краіне жывуць”, -
Пра лес свой старэнькая мне расказала, -
“А ногі адыдуць і я … як-нібудзь.

Толькі мне, дзеткі, начамі не спіцца,

Вход в систему

Сейчас на сайте

Сейчас на сайте 0 пользователей и 3 гостя.

Полезно знать

Иное